نوروز در ایران باستان به پیشینه، مراسم و رویدادهای مربوط به نوروز در ایران باستان میپردازد. قدمت نوروز و وجود این جشن به زمانهای پیش از شکل گیری ایران و قبل از دوره مادها و هخامنشیان برمیگردد، ولی نام آن در اوستا نیست. از سه هزار سال پیش از میلاد، در آسیای میانه و آسیای غربی دو عید، رواج داشتهاست، عید آفرینش در اوایل پاییز و عید رستاخیزی که در آغاز بهار، برگزار میشدهاست. بعدها دو عید پاییزی و بهاری به یک عید تبدیل گردیده و سر بهار جشن گرفته میشدهاست. در ایران آیین مرگ و رستاخیز سیاوش «ایزد شهید شوندهٔ گیاهی ایران» با نوروز پیوند خورده است؛ به این ترتیب که چند روز پیش از عید، به سوگ سیاوش مینشستند و با فرارسیدن نوروز، به جشن و شادی دست میزدند؛ چنانکه گویا سیاوش، زنده شده باشد. آریاییها که وارد منطقه شدند بن مایههایی مانند فروهرها و بازگشت ارواح را با خود آورده و بتدریج آیین خود را با باورهای قبلی رایج در منطقه ادغام نمودند. از جمشید پادشاه مشهور پیشدادی به عنوان بنیانگذار این جشن یاد گردیدهاست. از پژوهشهایی که در تطبیق نوروز ایرانی و نوروز قبطی (نوروز مصری) و تأثیر و تأثر آن دو، به عمل آمده، بر میآید که نوروز ایرانی در زمان داریوش بزرگ و توسط او در مصر رایج گردید. دربارهٔ نوروز و سنتهای وابسته بدان تا چند دهه قبل منابعی قدیمتر از ایام ساسانیان که به دست نویسندگان

ای محو تماشای تو چشمان پری هااز رایحه ات مست تمام سحری هاخون است دل ما ز فراق رخ ماهتمحصول غم عشق تو شد خونجگری هاای گمشده این دل سرگشته کجایی ؟بس نیست مگر در طلبت در به دری ها ؟ای همسفر باد صبا نام مرا همکن ثبت نگارا به صف همسفری هابا سالک بیچاره بگو راه کدام استباید که به تو ختم شود رهسپری هاای یار سحر خیز ، سحرخیز نمایممحبوب تو باشد سحر و دیده تری هاباید که نمازی به تمنای تو خوانیمفارغ ز غم نان و تب سیم و زری هاای کاش برای دل من از غم عشقتبالا برود زود تب بهره وری هاشوق نفسی دیدن تو جان به لبم کردما را برهان یار از این جان به سری هابا باد صبا من گله از زلف تو کردمتا چند بمانیم در این بی خبری هاتا چند کنی ناز برای من مجنون ؟تا چند کنی جلوه به چشم دگری ها ؟شیرین سخنی گر به سخن لب بگشاییتعطیل شود کار تمام شکری هاآوای انالمهدی تو از حرم عشقپایان بدهد بر همه نوحه گری ها“مجتبی روشن روان”..هر شب به یادت ای ماهاز سینه می کشم آهکی میرسی تو از راه ؟..بازآ دلم ز گردش دوران شکسته استچون کشتی از تهاجم طوفان شکسته استآیینه خیال نهادم به پیش رویدیدم که قلبم از غم هجران شکسته استفرستنده : مترسک..از طلوع رنگ رنگ انتظارتا غروب لحظه های ماندگارمن نشستم کنج دیوار دلمتا بیاید صاحب این روزگار

میلاد نور مبارک ولادت حضرت پیامبر اکرم (ص) و ولادت حضرت امام جعفر صادق(ع) را برتمام مسلمین جهان تبریک عرض می نمائیم ماه فرو ماند از جمال محمد سرو نباشد به اعتدال محمد قدر فلک را کمال و منزلتی نیست در نظر قدر با کمال محمد میلاد مسعود پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله – اول عام الفیل / ۱۷ ربیع الاول آخرین پیامبر الهی در 17 ربیع الاوّل از پدری به نام "عبدالله بن عبدالمطلب" و مادری به نام " آمنه بنت وهب" دیده به جهان گشود و با انوار رخسار و جمال منوّرش، جهان تیره و تاریک، به ویژه عربستان را روشن گردانید. پدرش عبدالله بن عبدالمطلب، پیش از تولد فرزندش محمد(ص)، در حالی که همسرش آمنه، به چنین فرزندی، حامله بود، به همراه سایر بازرگانان قریش، جهت سفر تجاری عازم شام گردید و در بازگشت از شام، در یثرب(مدینه منوّره) بیمار شد و در همان جا درگذشت و توفیق دیدار نوزاد خویش را نیافت. وفات عبدالله، دو ماه و به روایتی هفت ماه پیش از تولد فرزندش حضرت محمد(ص) بود. امّا آمنه، مادر گرامی رسول خدا(ص)، که به تقوا، عفت و پاکیزگی در میان بانوان قریش معروف بود، پس از تولد نور دیده اش حضرت محمد(ص)، چندان در این دنیای فانی زندگی نکرد. وی، دو سال و چهار ماه و به روایتی شش سال، پس از میلاد رسول خدا(ص)، در